HOME SWEET HOME…

Αβεβαιότητα, ανασφάλεια και απαισιοδοξία προσδιορίζουν πλήρως την καθημερινότητα όλων όσων ανήκουν στην κάστα των φτωχών, των μικρομεσαίων. Πίσω γυρίσαμε με τον καιρό. Χάσαμε τη μεσαία τάξη και οπισθοδρομούμε διαρκώς σε μια κοινωνία των άκρων.

Φτάσαμε σήμερα ως εδώ και όλοι εμείς οι βιοπαλαιστές πήραμε μια απόφαση… να αποδεχθούμε πλήρως την καθημερινότητα αυτή. Συμβιβαστήκαμε με την απαισιοδοξία μας και έχουμε κλειστεί καθένας στα 70 τετραγωνικά του σπιτιού μας, άπραγοι και δήθεν οχυρωμένοι από επιπλέον προβλήματα.

Χάνουμε όλοι μαζί τα κοινωνικά μας δικαιώματα, το οχτάωρο, την κοινωνική ασφάλιση, τη δωρεάν περίθαλψη, την ίση αντιμετώπιση από το νόμο, το κράτος και αδυνατούμε να στραφούμε ο ένας στον άλλο, να συζητήσουμε και να συμφωνήσουμε σε μια αντίδραση.

Αναζητήσαμε λύση στα προβλήματά μας μέσω των εκπροσώπων μας, πολιτικών και συνδικαλιστικών. Απογοητευτήκαμε και αντί να στραφούμε καθένας στη δική του πρωτοβουλία αφήνουμε την ολιγοκρατεία να αυθαιρετεί εις βάρος μας.

Πόσο ακόμα θα χρειαστεί για να γίνει η απαισιοδοξία μας κατάθλιψη; Πρέπει να φτάσουμε στα όρια της εξαθλίωσης πριν αποφασίσουμε να γίνουμε όλοι μας ενεργοί πολίτες;

Δεν αρκεί η ενημέρωση. Χρειάζεται πρωτοβουλία και δράση…ιδιωτική πρωτοβουλία και δράση. Χρειάζεται να αρχίσουμε επιτέλους να διεκδικούμε και μόνοι μας τα δικαιώματά μας. Να στρέψουμε οι ίδιοι το ενδιαφέρον μας στα προβλήματα του συμπολίτη μας.

Κι αν δεν έγινε η πορεία της ΓΣΕΕ την 1^η του Μάη εμένα δε μου λέει τίποτα. Είναι απλώς ένδειξη της ανικανότητας ή της αδιαφορίας των εκπροσώπων μας. Τίποτα καινούριο δηλαδή. Το καινούριο είναι πως υπάρχει επιτακτική ανάγκη σήμερα να εκπροσωπώ ο ίδιος τον εαυτό μου και να διεκδικώ με δικές μου πρωτοβουλίες τα δικαιώματά μας, δικαιώματα κοινωνικά, συλλογικά και όχι ιδιωτικά. Γιατί όταν διεκδικείς κάτι για το σύνολο τότε κατοχυρώνεις το ατομικό.